Termin wypłaty odszkodowania z OC sprawcy.

Termin wypłaty odszkodowania z OC sprawcy. Czy są jakikolwiek sankcje za niedochowanie terminu?

Termin wypłaty odszkodowania z OC. Co do zasady ubezpieczyciel wypłaca odszkodowanie w terminie 30 dni licząc od dnia złożenia przez poszkodowanego lub uprawnionego zawiadomienia o szkodzie.

Od wspomnianej wyżej zasady są wyjątki:

  1. w przypadku gdyby wyjaśnienie w terminie, 30 dni licząc od dnia złożenia przez poszkodowanego lub uprawnionego zawiadomienia o szkodzie, okoliczności niezbędnych do ustalenia odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń albo wysokości odszkodowania okazało się niemożliwe, odszkodowanie wypłaca się w terminie 14 dni od dnia, w którym przy zachowaniu należytej staranności wyjaśnienie tych okoliczności było możliwe, nie później jednak niż w terminie 90 dni od dnia złożenia zawiadomienia o szkodzie,
  2. w przypadku, gdy ustalenie odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń albo wysokości odszkodowania zależy od toczącego się postępowania karnego lub cywilnego. Wtedy ubezpieczyciela nie obowiązują powyższe terminy. Jedynym obowiązkiem zakładu ubezpieczeń jest zawiadomienie na piśmie uprawnionego w terminie 30 dni, o przyczynach niemożności zaspokojenia jego roszczeń w całości lub w części Jak również o przypuszczalnym terminie zajęcia ostatecznego stanowiska względem roszczeń uprawnionego, a także wypłacić bezsporną część odszkodowania.

Środki nadzorcze

W przypadku niewypłacenia przez zakład ubezpieczeń odszkodowania w terminie lub niedopełnienia obowiązku zawiadomienia o terminie zajęcia stanowiska, organ nadzoru stosuje wobec zakładu ubezpieczeń środki nadzorcze określone w ustawie o działalności ubezpieczeniowej. Należą do nich:

  • kara dla członków zarządu lub prokurentów (trzykrotność przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia z ostatnich 12 miesięcy);
  • kara dla zakładu ubezpieczeń.
  • zawieszenie w czynnościach członków zarządu zakładu ubezpieczeń do czasu rozpatrzenia wniosku o ich odwołanie
  • występowanie do właściwego organu zakładu ubezpieczeń lub innego uprawnionego podmiotu z wnioskiem o odwołanie członka zarządu lub odwołanie udzielonej prokury.

Nadto, w przypadku nieuzasadnionego opóźnienia wypłaty odszkodowania, należą się odsetki ustawowe zgodnie z art. 481 § 1 k.c.

Jakie kroki podjąć, gdy ubezpieczyciel nie wypłaca odszkodowania. Po pierwsze wysłać do niego pismo ponaglające. Jeśli to nie poskutkuje można skierować skargę do Komisji Nadzoru Finansowego, która posiada uprawnienia nadzorcze w zakresie nałożenia kary finansowej i nie tylko oraz złożyć pozew do sądu.

Wstrzymanie wypłaty odszkodowania przez ubezpieczyciela do czasu uzyskania prawomocnego wyroku stwierdzającego winę sprawcy?

Czy ubezpieczyciel może wstrzymać wypłatę odszkodowania do czasu uzyskania prawomocnego wyroku stwierdzającego winę sprawcy?

Wstrzymanie wypłaty odszkodowania. Nagminną praktyką zakładów ubezpieczeń jest wstrzymywanie wypłaty odszkodowania do czasu uzyskania prawomocnego orzeczenia sądu karnego stwierdzającego winę sprawcy. Takie „uprawnienie” ubezpieczyciel czerpie z art. 14 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz.U. Nr 124, poz. 1152 ze zm.), zgodnie z którym:

1. Zakład ubezpieczeń wypłaca odszkodowanie w terminie 30 dni licząc od dnia złożenia przez poszkodowanego lub uprawnionego zawiadomienia o szkodzie.
2. W przypadku gdyby wyjaśnienie w terminie, o którym mowa w ust. 1, okoliczności niezbędnych do ustalenia odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń albo wysokości odszkodowania okazało się niemożliwe, odszkodowanie wypłaca się w terminie 14 dni od dnia, w którym przy zachowaniu należytej staranności wyjaśnienie tych okoliczności było możliwe, nie później jednak niż w terminie 90 dni od dnia złożenia zawiadomienia o szkodzie, chyba że ustalenie odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń albo wysokości odszkodowania zależy od toczącego się postępowania karnego lub cywilnego. W terminie, o którym mowa w ust. 1, zakład ubezpieczeń zawiadamia na piśmie uprawnionego o przyczynach niemożności zaspokojenia jego roszczeń w całości lub w części, jak również o przypuszczalnym terminie zajęcia ostatecznego stanowiska względem roszczeń uprawnionego, a także wypłaca bezsporną część odszkodowania.
3. Jeżeli odszkodowanie nie przysługuje lub przysługuje w innej wysokości niż określona w zgłoszonym roszczeniu, zakład ubezpieczeń informuje o tym na piśmie osobę występującą z roszczeniem w terminie, o którym mowa w ust. 1 albo 2, wskazując na okoliczności oraz podstawę prawną uzasadniającą całkowitą lub częściową odmowę wypłaty odszkodowania, jak również na przyczyny, dla których odmówił wiarygodności okolicznościom dowodowym podniesionym przez osobę zgłaszającą roszczenie. Pismo zakładu ubezpieczeń powinno zawierać pouczenie o możliwości dochodzenia roszczeń na drodze sądowej.

Zgodnie z powyższym, przepis przewiduje jeden wyjątek, w którym możliwe jest przekroczenie maksymalnego terminu 90 dni. Jest to możliwe jedynie w przypadku, gdy stwierdzenie odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń lub też określenie wysokości odszkodowania uzależnione jest od toczącego się postępowania karnego lub cywilnego.  Z gramatycznej wykładni przepisu oznacza, że chodzi tylko o postępowanie karne lub cywilne, a nie dotyczy to toczącego się postępowania w sprawie o wykroczenie.

Prowadzone postępowanie karne jednak nie zwalnia ubezpieczyciela od przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego we własnym zakresie. Wstrzymanie wypłaty odszkodowania nie jest w tym przypadku konieczne.

Stosowanie części zamiennych zamiast oryginalnych przez ubezpieczyciela

Stosowanie części zamiennych zamiast oryginalnych przez ubezpieczyciela

Stosowanie części zamiennych zamiast oryginalnych przez ubezpieczyciela. Częstą stosowaną praktyką firm ubezpieczeniowych jest zaniżanie kosztów naprawy pojazdu, który polega m. in. na wyliczaniu kosztów naprawy z zastosowaniem tzw. części alternatywnych, czyli części nieoryginalnych, a także stosowania przez ubezpieczalnię potrąceń amortyzacyjnych części.

Takie stosowanie cen części alternatywnych – czyli zamienników, czy też potrąceń amortyzacyjnych nie jest zgodne z przepisami prawa. Zgodnie bowiem z zasadą pełnej kompensacji (naprawienia) wyrządzonej szkody, która jest określona w art. 363 § 1 kodeksu cywilnego: naprawienie szkody powinno nastąpić według wyboru poszkodowanego, bądź przez przywrócenie stanu poprzedniego, bądź przez zapłatę odpowiedniej sumy pieniężnej”.

Wobec powyższych wywodów poszkodowanemu przysługuje wymiana uszkodzonych w wypadku komunikacyjnym części na identyczne z tymi, które zostały uszkodzone w pojeździe lub wyliczenie odszkodowania na podstawie cen części oryginalnych (jeżeli takie zostały uszkodzone) niezbędnych do przywrócenia pojazdu do stanu sprzed szkody. No chyba że poszkodowany wyraża zgodę, aby jego uszkodzone części oryginalne zostały zamienione na części zamienne (nieoryginalne). Jednak jest to tylko i wyłącznie uprawnienie poszkodowanego i to od jego woli zależy czy skorzysta z zastosowania części zamiennych.   

Powyższe stanowisko zostało też potwierdzone w orzeczeniach Sądu Najwyższego, m. in. w orzeczeniu z dnia 1980.11.05, sygn. III CRN 223/80, SN stwierdził że:

„przywrócenie rzeczy uszkodzonej do stanu poprzedniego polega na doprowadzeniu jej do stanu używalności w takim zakresie, jaki istniał przed wyrządzeniem szkody. Jeżeli do osiągnięcia tego celu konieczne jest użycie nowych elementów, to poniesione na nie wydatki wchodzą w skład kosztów naprawienia szkody przez przywrócenie rzeczy do stanu poprzedniego. W konsekwencji powyższe wydatki obciążają osobę odpowiedzialną za szkodę. Zwiększenie wartości rzeczy (samochodu) po naprawie można by uwzględnić tylko wówczas, gdyby chodziło o wykonanie napraw takich uszkodzeń, które istniały przed wypadkiem, albo ulepszeń w stosunku do stanu przed wypadkiem.”

Reasumując decyzja poszkodowanego o naprawie pojazdu częściami oryginalnymi (jeżeli takie zostały uszkodzone) jest jego prawem wynikającym z zasady pełnego odszkodowania zawartej w art. 361 § 2 k.c., a nie wyborem ubezpieczyciela.