Czy zakład ubezpieczeń może żądać faktur za części

Czy zakład ubezpieczeń może żądać faktur za części

Czy zakład ubezpieczeń może żądać faktur za części zamienne, stosowanych przy naprawie pojazdu?Żądanie faktur a prawo?

Czy zakład ubezpieczeń może żądać faktur za części zamienne, stosowanych przy naprawie pojazdu?

Moim zdaniem żądanie przez zakłady ubezpieczeń od poszkodowanego faktur dokumentujących zakup części użytych do naprawy wynika w głównej mierze z założenia o nieuczciwych działaniach zarówno właścicieli zakładów naprawczych, jak i poszkodowanych zlecających naprawę. Bezspornym jest fakt, iż takie działania mają miejsce, jednak nieuprawnione i krzywdzące jest  stosowanie tego typu założenia w odniesieniu do każdego przypadku, gdyż najczęściej poszkodowany nie ma wpływu na koszty dokonywanej  naprawy, w tym na cenę czy pochodzenie części zamiennych. Żądanie faktur źródłowych stwierdzających rodzaj i źródło pochodzenia części jest pozbawionym podstaw prawnych ingerowaniem w obszar działalności gospodarczej przedsiębiorcy i związanej z tą działalnością tajemnicy handlowej, takiej jak np. wysokość marży nakładanej przez przedsiębiorcę na cenę oferowanej usługi w celu wypracowania zysku.

Właścicieli warsztatów niezwiązanych z ubezpieczycielem umową o dokonywanie napraw bezgotówkowych nie wiąże z tym zakładem ubezpieczeń żaden stosunek prawny. W konsekwencji  tym bardziej nie istnieje tu obowiązek okazywania przez nich ubezpieczycielowi faktur źródłowych dotyczących zakupu części. Warsztat nie ma także obowiązku okazywać tych faktur właścicielowi pojazdu. Zasadność tych żądań jest chybiona także ze względu na przydatność zawartych w fakturze informacji co do źródła i rodzaju nabytych przez warsztat części, bowiem okazanie faktury źródłowej za zakup części nie jest równoznaczne z wykorzystaniem przez warsztat takich właśnie części przy naprawie pojazdu.

Ubezpieczyciel nie może uzależniać zwrotu uwidocznionych na fakturze kosztów naprawy, której zakres znajduje potwierdzenie w protokole uszkodzeń sporządzonym w procesie likwidacji szkody, od okazania do oględzin naprawionego pojazdu ani okazania faktur źródłowych. Nierzadko zdarza się, iż wobec niedostarczenia faktur źródłowych, bądź też  wobec nieokazania do oględzin pojazdu po naprawie, pomimo niewykazania przez ubezpieczyciela faktu użycia do naprawy innych części niż wskazane w fakturze naprawy, zakład ubezpieczeń wypłaca jednak kwoty niższe, tj. ustalone po dokonaniu korekt tej faktury. W ostatecznym rozrachunku praktyki te prowadzą do pokrzywdzenia osób uprawnionych do odszkodowania poprzez jego pomniejszenie.

Co może zrobić zakład ubezpieczeń?

Nieuznawanie bowiem przez zakład ubezpieczeń pełnej kwoty należnej warsztatowi oznacza de facto przerzucenie na poszkodowanego części kosztów związanych z likwidowaniem poniesionej przez niego szkody, gdyż  zakłady naprawcze, wobec pokrycia przez ubezpieczyciela jedynie części tych kosztów, występują do samych poszkodowanych o zapłatę  reszty należności. Jeżeli zakład ubezpieczeń ma wątpliwości co do rzetelności warsztatu i uważa, że doszło do wyłudzenia odszkodowania, powinien zawiadomić o swoim podejrzeniu Policję lub prokuraturę, a nie zaniżać odszkodowanie. Ponadto, gdy zaistnieje uzasadnione podejrzenie udziału w tym procederze poszkodowanego, zawiadomienie powinno obejmować również i tę okoliczność.

Zwrot kosztów budowy sieci wodociągowej i kanalizacyjnej

Zwrot kosztów budowy sieci wodociągowej i kanalizacyjnej

Zwrot kosztów budowy sieci wodociągowej i kanalizacyjnej.

Zwrot kosztów budowy sieci wodociągowej i kanalizacyjnej od gminy. Niejednokrotnie osoby budujące domy jednorodzinne muszą na własny koszt zbudować od podstaw całe ciągi sieci wodociągowej lub kanalizacyjnej wraz z przyłączami. Dzieje się tak w sytuacji, gdy sieć gminna bądź miejskiego zakładu wodociągów jest słabo rozwinięta. Czy w sytuacji wybudowania wodociągu (sieci wodociągowej) bądź kanalizacji wraz z przyłączami można dochodzić od gminy zwrotu kosztów ich budowy?

Obowiązek zapewnienie budowy urządzeń wodociągowych i urządzeń kanalizacyjnych.

Art.  15.  [Budowa urządzeń wodociągowych i kanalizacyjnych oraz przyłączanie do sieci]

  1. Przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne jest obowiązane zapewnić budowę urządzeń wodociągowych i urządzeń kanalizacyjnych, ustalonych przez gminę w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, w zakresie uzgodnionym w wieloletnim planie rozwoju i modernizacji, o którym mowa w art. 21 ust. 1.
  2. Realizację budowy przyłączy do sieci oraz studni wodomierzowej, pomieszczenia przewidzianego do lokalizacji wodomierza głównego i urządzenia pomiarowego zapewnia na własny koszt osoba ubiegająca się o przyłączenie nieruchomości do sieci.
  3. Koszty nabycia, zainstalowania i utrzymania wodomierza głównego ponosi przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne, a urządzenia pomiarowego – odbiorca usług.
  4. Przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne jest obowiązane przyłączyć do sieci nieruchomość osoby ubiegającej się o przyłączenie nieruchomości do sieci, jeżeli są spełnione warunki przyłączenia określone w regulaminie, o którym mowa w art. 19, oraz istnieją techniczne możliwości świadczenia usług.

Przyłącze wodociągowe i kanalizacyjne

Osoby które poniosły koszty budowy w/w urządzeń mogą dochodzić od gminy zwrotu tychże kosztów. Przy czym możliwość ta nie dotyczy kosztów poniesionych w związku z budową przyłączy.

Problem polega na interpretacji pojęcia „przyłącze”. W dniu 22 czerwca 2017 r. Sąd Najwyższy podjął uchwałę w składzie 7 sędziów (sygn. III SZP 2/16), w której to uchwale stwierdzono, że:

  1. Przyłączem kanalizacyjnym w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków jest przewód łączący wewnętrzną instalację kanalizacyjną zakończoną studzienką w nieruchomości odbiorcy usług z siecią kanalizacyjną, na odcinku od studzienki do sieci kanalizacyjnej.
  2. Przyłączem wodociągowym w rozumieniu art. 2 pkt 6 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków jest przewód łączący sieć wodociągową z wewnętrzną instalacją wodociągową w nieruchomości odbiorcy usług na całej swojej długości.

Podstawa prawna dochodzenia roszczenia

Art.  31.  [Odpłatne przekazanie urządzeń wodociągowych i kanalizacyjnych wybudowanych z własnych środków]

  1. Osoby, które wybudowały z własnych środków urządzenia wodociągowe i urządzenia kanalizacyjne. mogą je przekazywać odpłatnie gminie lub przedsiębiorstwu wodociągowo-kanalizacyjnemu, na warunkach uzgodnionych w umowie.
  2. Przekazywane urządzenia, o których mowa w ust. 1, powinny odpowiadać warunkom technicznym określonym w odrębnych przepisach.
  3. Należność za przekazane urządzenia wodociągowe i urządzenia kanalizacyjne może być rozłożona na raty lub uwzględniona w rozliczeniach za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków.

Podstawą dochodzenia roszczeń mogą być też przepisy Kodeksu cywilnego.

Art.  49.  [Urządzenia przesyłowe]

  • 1. Urządzenia służące do doprowadzania lub odprowadzania płynów, pary, gazu, energii elektrycznej oraz inne urządzenia podobne nie należą do części składowych nieruchomości, jeżeli wchodzą w skład przedsiębiorstwa.
  • 2. Osoba, która poniosła koszty budowy urządzeń, o których mowa w § 1 i jest ich właścicielem, może żądać, aby przedsiębiorca, który przyłączył urządzenia do swojej sieci, nabył ich własność za odpowiednim wynagrodzeniem. chyba że w umowie strony postanowiły inaczej. Z żądaniem przeniesienia własności tych urządzeń może wystąpić także przedsiębiorca.

 

Co jeśli gmina nie chce przejąć na własność urządzeń wodociągowych i kanalizacyjnych. Zwrot kosztów budowy sieci wodociągowej i kanalizacyjnej od gminy.

W razie odmowy realizacji żądania przez gminę lub przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne uprawnionemu przysługują odpowiednie roszczenia. Praktyka sądowa jest rozbieżna pod tym względem. Spotyka się rozstrzygnięcia, gdzie sądy uwzględniają roszczenia o zapłatę (zwrot kosztów budowy). Ale są również rozstrzygnięcia, gdzie sądy uwzględniają roszczenia o zawarcie umowy o odpłatne przekazanie wybudowanych urządzeń gminie i przedsiębiorstwu wodociągowo-kanalizacyjnemu. Należy również pamiętać, że zgodnie z orzecznictwem odmowa realizacji żądania może być uzasadniona, gdy urządzenia nie odpowiadają warunkom technicznym.

 

Niekorzystna umowa z gminą przekazująca urządzenia wodociągowe i kanalizacyjne

 

Stwierdzić należy, że przekazując wybudowane urządzenia wodociągowe za nierealną kwotę jesteśmy w stanie podważyć takie zapisy umowne. Czynności prawne będące przejawem nadużywania pozycji dominującej są w całości lub w odpowiedniej części nieważne.

Dlatego w takich sytuacjach należy skontaktować się z Naszą Kancelarią w celu zweryfikowania możliwości dochodzenia roszczenia.

odszkodowanie za opóźniony lub odwołany lot

Odszkodowanie za opóźniony lub odwołany lot

Odszkodowanie za opóźniony lub odwołany lot. W przypadku odwołanego lub opóźnionego lotu pasażer może starać się o odszkodowanie za opóźniony lub odwołany lot. Czy każde opóźnienie będzie kwalifikować linię lotniczą do wypłaty odszkodowania oraz jakie warunki trzeba spełnić, aby otrzymać rekompensatę za opóźniony lot?

Pasażerowi przysługuje ochrona prawna w przypadku opóźnienia lotu, odwołania lotu, niewpuszczenia na pokład samolotu czy zagubienia bagażu. W przypadku opóźnienia lotu pasażerom przysługuje nawet 600 euro odszkodowania. Jego wysokość zależy jednak od różnych okoliczności danej sprawy. Natomiast nie każde opóźnienie lotu kwalifikuje się do uzyskania odszkodowania.

Ponadto, przepisy wskazują, że ewentualne odszkodowanie może dotyczyć lotów:

  • w przypadku lotów w obrębie UE obsługiwanych przez linie lotnicze z UE lub z kraju spoza UE
  • z kraju spoza UE do UE obsługiwanych przez linie lotnicze z UE
  • z UE do kraju spoza UE obsługiwanych przez linie lotnicze z UE lub z kraju spoza UE
  • w przypadku jeszcze nieotrzymanych świadczeń (odszkodowanie, zmiana planu podróży, pomoc ze strony linii lotniczych) na podstawie odpowiednich przepisów kraju spoza UE w związku z problemami dotyczącymi danego lotu.

Wysokość odszkodowania za opóźniony lub odwołany lot

Wysokość odszkodowania zależy od długości trasy i długości opóźnienia.

Pasażerowie otrzymują odszkodowanie w wysokości:

  • 250 euro dla wszystkich lotów o długości do 1 500 kilometrów – jeżeli lot odbywał się na terenie UE

  • 400 euro dla wszystkich lotów wewnątrzwspólnotowych dłuższych niż 1 500 kilometrów i lotów poza UE o długości od 1 500 do 3 500 kilometrów;

  • 600 euro dla lotów powyżej 3500 km – w przypadku lotów poza UE.

Odszkodowanie za opóźniony lot – warunki

Pasażer ma prawo do rekompensaty jeżeli opóźnienie wynosiło co najmniej 3 godziny. Przy czym opóźnienie oznacza przylot do miejsca docelowego później, niż planowano. Jeżeli jednak samolot wystartował z opóźnieniem, a pilot nadrobił trasę podczas drogi, wówczas pasażer nie ma prawa do roszczeń.

Kiedy linie lotnicze nie muszą wypłacać odszkodowania?

Przewoźnik może uchylić się od wypłaty odszkodowania, jeżeli powodem opóźnienia były nadzwyczajne okoliczności, czyli przyczyny niezależne od przewoźnika i niemożliwe do wyeliminowania. Są to przede wszystkim: 

  • Złe warunki atmosferyczne;
  • Klęski żywiołowe;
  • Strajki strony trzeciej, np. personelu lotniska;
  • Destabilizacja polityczna
  • Zagrożenie bezpieczeństwa;
  • Ograniczenia w kontroli ruchu lotniczego, np. zamknięcie pasa startowego;
  • Uderzenia ptaków (zderzenie samolotu z ptakiem);
  • Ukryte wady produkcyjne samolotu.

Co oprócz odszkodowania przysługuje za opóźniony lot?

Oprócz odszkodowania pasażerowi za opóźnienie lotu przysługuje prawo do zwrotu kosztów biletu, jeżeli opóźnienie trwało powyżej 5 godzin. Oprócz tego pasażerowi przysługuje prawo do opieki. Przewoźnik powinien zapewnić pasażerom:

  • posiłki oraz napoje w ilościach adekwatnych do czasu oczekiwania;
  • zakwaterowanie w hotelu w przypadku: — gdy występuje konieczność pobytu przez jedną albo więcej nocy, lub — gdy zachodzi konieczność pobytu dłuższego niż planowany przez pasażera;
  • transport pomiędzy lotniskiem a miejscem zakwaterowania;
  • ponadto, pasażerom bezpłatnie przysługują dwie rozmowy telefoniczne, dwa dalekopis, dwie przesyłki faksowe lub e-mailowe.

Co jeśli przewoźnik nie uwzględnił wniosku o opóźniony lub odwołany lot?

Jeżeli przewoźnik odrzucił wniosek o odszkodowanie, pasażer może dochodzić swoich roszczeń w sądzie. 

Przedawnienie roszczeń:

  • Rozporządzenie nie wskazuje terminu, w jakim pasażerowie powinni domagać się wypłaty odszkodowania.
  • Ustawa prawo lotnicze wskazuje roczny termin (polskie prawo).
  • Zgodnie z Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 593/2008 (Rzym I) – art. 5, jeżeli w umowie przewozu osób nie dokonano wyboru prawa właściwego, stosuje się przepisy kraju, w którym podróżny ma miejsce zwykłego pobytu, o ile lot odbywa się “z” lub “do” tego kraju, w innym wypadku stosuje się przepisy kraju, oficjalnej siedziby przewoźnika lotniczego. Jeżeli jednak linia lotnicza w regulaminie dokonała wyboru prawa właściwego (najczęściej jest to kraj głównej siedziby firmy), wówczas pasażerom może przysługiwać nawet kilkuletni okres na dochodzenie roszczeń.

Jeśli twój lot został opóźniony lub odwołany skontaktuj się z Nami pod nr tel. 504 909 493

Termin wypłaty odszkodowania z OC sprawcy.

Termin wypłaty odszkodowania z OC sprawcy. Czy są jakikolwiek sankcje za niedochowanie terminu?

Termin wypłaty odszkodowania z OC. Co do zasady ubezpieczyciel wypłaca odszkodowanie w terminie 30 dni licząc od dnia złożenia przez poszkodowanego lub uprawnionego zawiadomienia o szkodzie.

Od wspomnianej wyżej zasady są wyjątki:

  1. w przypadku gdyby wyjaśnienie w terminie, 30 dni licząc od dnia złożenia przez poszkodowanego lub uprawnionego zawiadomienia o szkodzie, okoliczności niezbędnych do ustalenia odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń albo wysokości odszkodowania okazało się niemożliwe, odszkodowanie wypłaca się w terminie 14 dni od dnia, w którym przy zachowaniu należytej staranności wyjaśnienie tych okoliczności było możliwe, nie później jednak niż w terminie 90 dni od dnia złożenia zawiadomienia o szkodzie,
  2. w przypadku, gdy ustalenie odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń albo wysokości odszkodowania zależy od toczącego się postępowania karnego lub cywilnego. Wtedy ubezpieczyciela nie obowiązują powyższe terminy. Jedynym obowiązkiem zakładu ubezpieczeń jest zawiadomienie na piśmie uprawnionego w terminie 30 dni, o przyczynach niemożności zaspokojenia jego roszczeń w całości lub w części Jak również o przypuszczalnym terminie zajęcia ostatecznego stanowiska względem roszczeń uprawnionego, a także wypłacić bezsporną część odszkodowania.

Środki nadzorcze

W przypadku niewypłacenia przez zakład ubezpieczeń odszkodowania w terminie lub niedopełnienia obowiązku zawiadomienia o terminie zajęcia stanowiska, organ nadzoru stosuje wobec zakładu ubezpieczeń środki nadzorcze określone w ustawie o działalności ubezpieczeniowej. Należą do nich:

  • kara dla członków zarządu lub prokurentów (trzykrotność przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia z ostatnich 12 miesięcy);
  • kara dla zakładu ubezpieczeń.
  • zawieszenie w czynnościach członków zarządu zakładu ubezpieczeń do czasu rozpatrzenia wniosku o ich odwołanie
  • występowanie do właściwego organu zakładu ubezpieczeń lub innego uprawnionego podmiotu z wnioskiem o odwołanie członka zarządu lub odwołanie udzielonej prokury.

Nadto, w przypadku nieuzasadnionego opóźnienia wypłaty odszkodowania, należą się odsetki ustawowe zgodnie z art. 481 § 1 k.c.

Jakie kroki podjąć, gdy ubezpieczyciel nie wypłaca odszkodowania. Po pierwsze wysłać do niego pismo ponaglające. Jeśli to nie poskutkuje można skierować skargę do Komisji Nadzoru Finansowego, która posiada uprawnienia nadzorcze w zakresie nałożenia kary finansowej i nie tylko oraz złożyć pozew do sądu.

Przyczynienie się poszkodowanego do szkody

Przyczynienie się poszkodowanego do szkody

 

Przyczynienie się poszkodowanego do szkody. Zadośćuczynienie i odszkodowanie oraz przyznana renta może być obniżona w przypadku przyczynienia się poszkodowanego do powstania szkody bądź powiększenia przez niego jej rozmiarów. Przyczynienie poszkodowanego potocznie można nazwać nieodpowiednim działaniem lub zaniechaniem się samego poszkodowanego. Gdy związek pomiędzy tym działaniem lub zaniechaniem poszkodowanego a powstałą szkodą jest taki, że gdyby nie określone zachowanie się lub zaniechanie poszkodowanego, bądź w ogóle nie doznałby on szkody, bądź też wystąpiłaby ona w mniejszym rozmiarze. Instytucję przyczynienia reguluje art. 362 k.c. Stosowanie do tego przepisu:

„Jeżeli poszkodowany przyczynił się do powstania lub zwiększenia szkody, obowiązek jej naprawienia ulega odpowiedniemu zmniejszeniu stosownie do okoliczności, a zwłaszcza do stopnia winy obu stron.

Orzecznictwo jako praktyczne przykłady przyczynienia wymienia np. : – spożywanie wraz z kierowcą alkoholu, decydowanie się na jazdę samochodem z kierowcą będącym w stanie po spożyciu alkoholu, nagłe i niespodziewane wtargnięcie pod koła, czy też brak zapięcia pasów przy założeniu, że okoliczności te miały wpływ negatywny na rozmiar doznanych przez poszkodowanych obrażeń.

Jako praktyczny przykład przyczynienia się poszkodowanego i w związku z tym obniżenia zadośćuczynienia można podać następującą sytuację: sąd uznał że poszkodowany przyczynił się do szkody w 50 % w skutek jazdy bez zapiętych pasów bezpieczeństwa. W takim wypadku przykładowo jeżeli pierwotnie określono zadośćuczynienie (tzn. bez uwzględnienia przyczynienia) na poziomie 100 000 zł to wtedy zostanie przyznane zadośćuczynienia w wysokości 50 000 zł (100 000 ? 50% = 50 000 zł).

Przedawnienie odszkodowania z oc sprawcy. W jakim terminie można dochodzić odszkodowania z OC sprawcy wypadku.

Przedawnienie odszkodowania z oc sprawcy. W jakim terminie można dochodzić odszkodowania z OC sprawcy wypadku.

Przedawnienie odszkodowania z oc sprawy. W przypadku ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej (OC), roszczenie poszkodowanego do ubezpieczyciela o odszkodowanie lub zadośćuczynienie ulega przedawnieniu się z upływem 3 lat od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie i osobie obowiązanej do jej naprawienia, w każdym razie zaś z upływem 10 lat od dnia, w którym nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę.

Jeżeli zdarzenie wynika z przestępstwa, roszczenie ulega przedawnieniu z upływem 20 lat od dnia jego popełnienia, bez względu na to, kiedy poszkodowany dowiedział się o szkodzie i osobie obowiązanej do jej naprawienia. Jeżeli nastąpiło wyrządzenia szkody na osobie, przedawnienie nie może skończyć się wcześniej niż z upływem 3 lat od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie i osobie obowiązanej do jej naprawienia, a przedawnienie roszczeń osoby małoletniej nie może się skończyć wcześniej niż z upływem 2 lat od uzyskania przez nią pełnoletności.

Przerwanie biegu przedawnienia

Jednak są sytuację w których terminy przedawnienia biegną od nowa (z uwzględnieniem przypadku z art. 124 § 2 k.c.). I  tak stosownie do ogólnych zasad prawa cywilnego, bieg przedawnienia przerywa się przez każdą czynność przed sądem lub innym organem powołanym do rozpoznawania spraw lub egzekwowania roszczeń danego rodzaju albo przed sądem polubownym, przedsięwziętą bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia lub zabezpieczenia roszczenia. Również przez uznanie roszczenia przez osobę, przeciwko której roszczenie przysługuje, oraz przez wszczęcie mediacji.

Ponadto, co jest bardzo istotne dla terminu przedawnienia roszczeń wobec zakładu ubezpieczeń, to reguła zawarta w art. 819 § 4 k.c. Zgodnie z tą regułą bieg przedawnienia roszczeń o świadczenie przerywa się także przez zgłoszenie ubezpieczycielowi tego roszczenia lub przez zgłoszenie zdarzenia objętego ubezpieczeniem. W takich przypadkach bieg przedawnienia rozpoczyna się na nowo od dnia, w którym zgłaszający roszczenie lub zdarzenie otrzymał na piśmie oświadczenie ubezpieczyciela o przyznaniu lub odmowie świadczenia. Należy także pamiętać o tym, iż datą, od której przedawnienie roszczeń rozpoczyna bieg na nowo jest udzielenie przez zakład ubezpieczeń pierwszej odpowiedzi, a kolejne odwołania biegu przedawnienia już nie przerywają. W konsekwencji, ani odwołania, ani kolejne odpowiedzi zakładu ubezpieczeń na te odwołania, nie mają już żadnego wpływu na bieg terminu przedawnienia.

Amortyzacja części samochodowych przez ubezpieczyciela

Czy przy AC (autocasco) ubezpieczyciel może stosować amortyzację części ? Amortyzacja części samochodowych przez ubezpieczyciela.

Amortyzacja części samochodowych przez ubezpieczyciela. Po pierwsze należy wyjaśnić co to jest amortyzacja. Amortyzacja (procentowy ubytek wartości części) oznacza, pewne procentowe potrącenie odszkodowania od pełnej wartości szkody. Jeśli więc będziemy naprawiać pojazd, to będziemy musieli ponieść część kosztów naprawy pojazdu, gdyż ubezpieczyciel wypłaci nam nie pełne odszkodowanie.

Czy jest to prawnie dopuszczalne? – Tak, bo umowa ubezpieczenie Autocasco AC jest umową dobrowolną, i zgodnie z zasadą swobody umów może być konstruowana dowolnie, byleby jej treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego.

Art. 3531. K.C. Strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego.

Tak, więc trzeba zwracać uwagę na postanowienia umowy, gdzie powinno być określone, czy ubezpieczyciel może stosować amortyzację i gdzie też powinny być zasady stosowania tej amortyzacji.

Amortyzacja, jest bardzo różna, zazwyczaj związana z wiekiem pojazdu – im starszy tym wyższa.

Wstrzymanie wypłaty odszkodowania przez ubezpieczyciela do czasu uzyskania prawomocnego wyroku stwierdzającego winę sprawcy?

Czy ubezpieczyciel może wstrzymać wypłatę odszkodowania do czasu uzyskania prawomocnego wyroku stwierdzającego winę sprawcy?

Wstrzymanie wypłaty odszkodowania. Nagminną praktyką zakładów ubezpieczeń jest wstrzymywanie wypłaty odszkodowania do czasu uzyskania prawomocnego orzeczenia sądu karnego stwierdzającego winę sprawcy. Takie „uprawnienie” ubezpieczyciel czerpie z art. 14 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz.U. Nr 124, poz. 1152 ze zm.), zgodnie z którym:

1. Zakład ubezpieczeń wypłaca odszkodowanie w terminie 30 dni licząc od dnia złożenia przez poszkodowanego lub uprawnionego zawiadomienia o szkodzie.
2. W przypadku gdyby wyjaśnienie w terminie, o którym mowa w ust. 1, okoliczności niezbędnych do ustalenia odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń albo wysokości odszkodowania okazało się niemożliwe, odszkodowanie wypłaca się w terminie 14 dni od dnia, w którym przy zachowaniu należytej staranności wyjaśnienie tych okoliczności było możliwe, nie później jednak niż w terminie 90 dni od dnia złożenia zawiadomienia o szkodzie, chyba że ustalenie odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń albo wysokości odszkodowania zależy od toczącego się postępowania karnego lub cywilnego. W terminie, o którym mowa w ust. 1, zakład ubezpieczeń zawiadamia na piśmie uprawnionego o przyczynach niemożności zaspokojenia jego roszczeń w całości lub w części, jak również o przypuszczalnym terminie zajęcia ostatecznego stanowiska względem roszczeń uprawnionego, a także wypłaca bezsporną część odszkodowania.
3. Jeżeli odszkodowanie nie przysługuje lub przysługuje w innej wysokości niż określona w zgłoszonym roszczeniu, zakład ubezpieczeń informuje o tym na piśmie osobę występującą z roszczeniem w terminie, o którym mowa w ust. 1 albo 2, wskazując na okoliczności oraz podstawę prawną uzasadniającą całkowitą lub częściową odmowę wypłaty odszkodowania, jak również na przyczyny, dla których odmówił wiarygodności okolicznościom dowodowym podniesionym przez osobę zgłaszającą roszczenie. Pismo zakładu ubezpieczeń powinno zawierać pouczenie o możliwości dochodzenia roszczeń na drodze sądowej.

Zgodnie z powyższym, przepis przewiduje jeden wyjątek, w którym możliwe jest przekroczenie maksymalnego terminu 90 dni. Jest to możliwe jedynie w przypadku, gdy stwierdzenie odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń lub też określenie wysokości odszkodowania uzależnione jest od toczącego się postępowania karnego lub cywilnego.  Z gramatycznej wykładni przepisu oznacza, że chodzi tylko o postępowanie karne lub cywilne, a nie dotyczy to toczącego się postępowania w sprawie o wykroczenie.

Prowadzone postępowanie karne jednak nie zwalnia ubezpieczyciela od przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego we własnym zakresie. Wstrzymanie wypłaty odszkodowania nie jest w tym przypadku konieczne.

Stosowanie części zamiennych zamiast oryginalnych przez ubezpieczyciela

Stosowanie części zamiennych zamiast oryginalnych przez ubezpieczyciela

Stosowanie części zamiennych zamiast oryginalnych przez ubezpieczyciela. Częstą stosowaną praktyką firm ubezpieczeniowych jest zaniżanie kosztów naprawy pojazdu, który polega m. in. na wyliczaniu kosztów naprawy z zastosowaniem tzw. części alternatywnych, czyli części nieoryginalnych, a także stosowania przez ubezpieczalnię potrąceń amortyzacyjnych części.

Takie stosowanie cen części alternatywnych – czyli zamienników, czy też potrąceń amortyzacyjnych nie jest zgodne z przepisami prawa. Zgodnie bowiem z zasadą pełnej kompensacji (naprawienia) wyrządzonej szkody, która jest określona w art. 363 § 1 kodeksu cywilnego: naprawienie szkody powinno nastąpić według wyboru poszkodowanego, bądź przez przywrócenie stanu poprzedniego, bądź przez zapłatę odpowiedniej sumy pieniężnej”.

Wobec powyższych wywodów poszkodowanemu przysługuje wymiana uszkodzonych w wypadku komunikacyjnym części na identyczne z tymi, które zostały uszkodzone w pojeździe lub wyliczenie odszkodowania na podstawie cen części oryginalnych (jeżeli takie zostały uszkodzone) niezbędnych do przywrócenia pojazdu do stanu sprzed szkody. No chyba że poszkodowany wyraża zgodę, aby jego uszkodzone części oryginalne zostały zamienione na części zamienne (nieoryginalne). Jednak jest to tylko i wyłącznie uprawnienie poszkodowanego i to od jego woli zależy czy skorzysta z zastosowania części zamiennych.   

Powyższe stanowisko zostało też potwierdzone w orzeczeniach Sądu Najwyższego, m. in. w orzeczeniu z dnia 1980.11.05, sygn. III CRN 223/80, SN stwierdził że:

„przywrócenie rzeczy uszkodzonej do stanu poprzedniego polega na doprowadzeniu jej do stanu używalności w takim zakresie, jaki istniał przed wyrządzeniem szkody. Jeżeli do osiągnięcia tego celu konieczne jest użycie nowych elementów, to poniesione na nie wydatki wchodzą w skład kosztów naprawienia szkody przez przywrócenie rzeczy do stanu poprzedniego. W konsekwencji powyższe wydatki obciążają osobę odpowiedzialną za szkodę. Zwiększenie wartości rzeczy (samochodu) po naprawie można by uwzględnić tylko wówczas, gdyby chodziło o wykonanie napraw takich uszkodzeń, które istniały przed wypadkiem, albo ulepszeń w stosunku do stanu przed wypadkiem.”

Reasumując decyzja poszkodowanego o naprawie pojazdu częściami oryginalnymi (jeżeli takie zostały uszkodzone) jest jego prawem wynikającym z zasady pełnego odszkodowania zawartej w art. 361 § 2 k.c., a nie wyborem ubezpieczyciela.

Prawo regresu. Czyli kiedy zakład ubezpieczeń może dochodzić zwrotu wypłaconych kwot od sprawcy wypadku.

Prawo regresu. Czyli kiedy zakład ubezpieczeń może dochodzić zwrotu wypłaconych kwot od sprawcy wypadku.

 

Prawo regresu – Zakład ubezpieczeń w przypadkach określonych w art. 43 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych ma prawo regresu. Inaczej mówiąc jest to roszczenie o zwrot wypłaconych środków pieniężnych do sprawy szkody. Znaczy to tyle, że w ściśle określonych przypadkach ubezpieczyciel może sięgnąć do kieszeni sprawcy i żądać kwoty jaką wypłacił poszkodowanemu w wypadku tytułem m.in. zadośćuczynienia, odszkodowania itp.

Zgodnie z tym przepisem zakładowi ubezpieczeń przysługuje prawo dochodzenia od kierującego pojazdem mechanicznym zwrotu wypłaconego z tytułu ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych odszkodowania, jeżeli kierujący:

1)   Wyrządził szkodę umyślnie, w stanie po użyciu alkoholu lub w stanie nietrzeźwości albo po użyciu środków odurzających, substancji psychotropowych lub środków zastępczych w rozumieniu przepisów o przeciwdziałaniu narkomanii.

2)   Wszedł w posiadanie pojazdu wskutek popełnienia przestępstwa.

3)   Nie posiadał wymaganych uprawnień do kierowania pojazdem mechanicznym, z wyjątkiem przypadków, gdy chodziło o ratowanie życia ludzkiego lub mienia albo o pościg za osobą podjęty bezpośrednio po popełnieniu przez nią przestępstwa.

4)   Zbiegł z miejsca zdarzenia.

Pozostaje pytanie czy w powyższych przypadkach jest możliwość obrony osoba która wyrządziła szkodę. Otóż jak najbardziej jest wiele sytuacji i przypadków w których można taką osobę wybronić. O szczegółowe możliwości wyjścia z sytuacji takich zapraszam po poradę do Kancelarii.

Przypadki prawa regresu w ubezpieczeniach OC rolników reguluje art. 58 w/w ustawy, o czym napiszę w przyszłych wpisach.